Wieża Zegarowa (zwana czasem Dzwonnicą) wybudowana ok. roku 1353.

Mury zamkowe przy wieży zegarowej, o wys. 17 m, są najwyższymi zachowanymi murami obronnymi w Polsce, co może dawać wyobrażenie o potędze i znaczeniu płockich fortyfikacji. Wieża Zegarowa, gotycka, była wielokrotnie przebudowywana (1492, 1735, 1894, 1895). Ostatnie przebudowy nadały jej kształty b. podobne do toruńskiej wieży ratuszowej. W wieku XIV w baszcie znajdowały się 3 dzwony (ufundował je biskup płocki Kazimierz - 1474), w XVIII wieku było ich sześć (największy św. Zygmunt, Niedzielnik, biskup Jakub, święty Jan, za Konających i nieużyteczny dzwon bez serca). Ponadto działały dwa dzwony zegarowe. W czasie I i II wojny światowej, okupant niemiecki dzwony zarekwirował i przetopił. Po wojnach zostały odtworzone - i tak w 1922 roku poświęcono 5 nowych dzwonów; Zygmunta, Wojciecha, Stanisława Kostkę, Marię i Antoniego.

Stary Zegar (z XV w.), podarowano karmelitom z Płońska, nowy (wykonany w Wielborgu u Fallinera) ruszył w 1794 r. Wieża Szlachecka zw. Wysoką, u podstawy czworokątną, wyżej ośmiokątna, była główną bramą wjazdową do zamku. Mieściło się w niej także więzienie dla szlachty. Została obniżona w 1796 roku przez Prusaków, gdyż stare mury groziły zawaleniem. Kompleks budynków łączących obie wieże to pozostałości opactwa benedyktynów, sprowadzonych do Płocka przez Króla Zygmunta Starego. Właściwe budynki zamkowe runęły do Wisły w 1532 r. w czasie katastrofalnej powodzi, która podmyła zbocza wzgórza.

I tu również