|
|
Stalla biskupia z 1910 r.
|
Stalle - drewniane lub kamienne ławki ustawione w prezbiterium. Często bardzo bogato zdobione (rzeźbiarsko lub malarsko), poprzedzielane na pojedyncze siedziska. Miały zazwyczaj wysokie oparcia, często z baldachimem, klęczniki obudowane z przodu. Rozpowszechniły się w budownictwie sakralnym od początków średniowiecza do baroku. Przeznaczone były przede wszystkim dla duchownych (kanoników lub zakonników).
Bazylika katedralna Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny
|
|
Sedilla powinna być przenośna i zwyczajowo nie pozostaje w tym miejscu tylko podczas celebracji. Kapłan udaje się tam na czas śpiewów wykonywanych przez chór lub podczas czytań, natomiast wszelkie czynności właściwe celebransowi wykonuje przy ołtarzu - jest to jednocześnie znak nie posiadania (absencji) jurysdykcji a jego kapłańska mocy wypływa z ołtarza.
Szczególnie widzialne jest to kiedy np. kapłan błogosławi (prawa ręka) kadzidło, diakona, subdiakona - jego lewa ręka spoczywa na ołtarzu.
STALLE
Inaczej - sedilla. Ławy klęcznikowe dla duchowieństwa, umieszczone zwykle po bokach prezbiterium. Często stalle charakteryzują się kunsztownymi zdobieniami.